ถ้าเปรียบตัวเองเป็นเครื่องดื่มอะไรสักอย่างหนึ่ง
คุณคิดว่าตัวเองเป็นอะไรหรือคะ ?
ไม่รู้ว่าเพราะเป็นคนช่างสังเกต เพราะทำงานในร้านกาแฟ
หรือเพราะอยากจะทำความรู้จักใครคนหนึ่งที่เฝ้าแอบมองเขาอยู่ทุกวันให้มากขึ้น
โดยผ่านความเชื่อมโยงกับสิ่งต่างๆ ที่ทำให้หลี่ซืออิ๋ง สาวน้อยที่ทำงานพิเศษเป็นบาริสต้า
ในร้านกาแฟ "ใครคนนั้นที่ฉันเฝ้ารอ" พยายามจะจำแนกแยกแยะนิสัยใจคอของผู้คน
ผ่านลักษณะเครื่องดื่มที่เขาสั่ง
เจ้าของร้านหญิง..ดื่มกาแฟมอคคาจาวาดีแคฟที่มีกลิ่นหอมอ่อนบาง
หอมสดชื่นกว่าช็อกโกแลตร้อน เบาสบาย ไม่มีภาระเร่งร้อน
เหมือนชีวิตตามสไตล์ของเธอนั่นล่ะ
อาปู้ซือ ผู้ฉลาดและเงียบขรึม..ไม่ดื่มกาแฟ
แต่สามารถใช้จมูกแยกแยะกลิ่นหอมของมัน แล้วยังชงกาแฟรสเลิศได้ด้วยความสามารถนั้น
ไม่ต่างกับความสามารถในการมองผู้คนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เมื่อมาที่้ร้านกาแฟคนเดียว เจ๋ออี๋ว์ดื่มเคนย่า ..
เคนย่าที่มีกลิ่นหอมเข้มข้น ทุกๆอึก ทุกๆกลิ่นเหมือนมีความรู้สึกอันหลากหลายอยู่เป็นเพื่อน
ความรู้สึกหลากหลายที่เจ้าตัวทำได้เพียงเก็บไว้ในใจ
และทำได้เพียง สั่งกาแฟแบบเดียวกับหญิงสาวคนรัก ในยามที่มาร้านกาแฟด้วยกัน
โดยหวังอยู่ลึกๆว่าสักวัน จะได้สั่งเคนย่าสองแก้วอย่างสบายใจ
ยายตัวร้ายดินระเบิด แฟนคนแรกของเจ๋ออี๋ว์ดื่มลาเต้
คนต่อมาดื่มสุลาเวสี
คนที่สามดื่มน้ำส้ม
ส่วนอาท่า ..
อาท่าคือน้ำเปล่าแก้วใส มีโลกที่เรียบง่าย
มีสายตาที่มองเห็นความดี และความมหัศจรรย์ของผู้คน
ในขณะที่หลี่ซืออิ๋งมักรู้สึกว่าการเห็นสิ่งเล็กน้อยแล้วรู้ภาพรวม ช่วยให้รู้จักคนคนหนึ่งนั้นมีเหตุผล
อาท่ากลับให้ดูคนคนหนึ่งจากคนคนนั้น
มันอาจจะเกี่ยว..หรือไม่เกี่ยวกันก็ได้
เหมือนอย่างการที่บางครั้ง ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ผู้ชายคนหนึ่งจะเป็นคนอย่างไร
ดี เพียบพร้อมอย่างชายในฝัน ช่างเอาอกเอาใจ
หรือไม่เคยพยายามพิสูจน์อะไร แค่คอยอยู่เคียงข้างและแบ่งปัน
แบบไหนดีกว่ากันไม่ใช่ปัญหา ปัญหามันอยู่ที่ผู้หญิงเป็นคนแบบไหนต่างหาก :)
เรื่องราวของความรัก การรู้จักตัวตน เมืองแห่งลม ที่แช่อยู่ในคาเฟอีนขี้เหงา
ถ่ายทอดผ่านตัวละครเปี่ยมสเน่ห์หลากหลาย
อารมณ์ขันอันหอมกรุ่น ละมุนละไมด้วยภาษาที่เรียบง่าย
และอวลอุ่นไอของมิตรภาพ เหมือนกับการประคองแก้วกาแฟเอาไว้ในฤดูหนาว
กำลังรอให้คุณได้ทดลองชิมอยู่ในหนังสือเล่มนี้
"กาแฟรักอุ่นหัวใจ"
